In ons gezinshuis hebben we ons al regelmatig achter de oren gekrabd: “Hoe zijn we nu weer in deze situatie gerold?”. Of dat we ruzie hadden als gezinshuisouders en we dachten:” Waar begon deze ruzie eigenlijk mee?”.  In de meeste gevallen gaat het over het gedrag van een van de kinderen! Wij chagrijnig op elkaar en op de hele situatie.  En de vraag blijft staan: ’Hoe heeft dit zo kunnen gebeuren?’ Het heeft gezorgd dat wij de communicatie heel erg op elkaar hebben afgestemd in ons gezinshuis. We overleggen veel met elkaar en geven niet zomaar direct antwoord op vragen van de kinderen. We zijn voorzichtig geworden! Totdat ik over Triangulatie las.

Wat is Triangulatie?

Triangulatie doet zich voor wanneer een relatie tussen twee mensen onder spanning komt te staan en degene die zich het ongemakkelijkst voelt een derde persoon inbrengt om zich gesteund te voelen. Hij zegt in eerste instantie bijvoorbeeld dat die derde persoon er net zo over denkt als hij. In het werken met getraumatiseerde kinderen kan het een ongezonde wending nemen. Dit kan gebeuren binnen een gezin dat de ene ouder tegenover de andere ouder geplaatst wordt. Eén van de beroemde triangulatie is de dramadriehoek.

 Redder,dader, slachtoffer.

Het kind bevindt zich in een positie van slachtoffer en plaatst één van de volwassenen in de rol van de redder, die hem komt redden van de slechte, foute ouder.(dader) Voor het kind is het een overlevingsmechanisme. De volwassenen raken met elkaar in conflict en er gaat geen aandacht meer naar het kind.  Hulpverleners en leerkrachten komen makkelijk in de redderpositie terecht omdat ze van nature wil helpen.

Consequentie voor Kind

De consequentie is dat het kind niet wordt betrokken in de oplossing van de onenigheid. Dat het verder vast loopt in zijn ontwikkeling en er ontstaat geen veilige hechting. En dit belemmerd weer om tot traumaverwerking te komen en zich goed te ontwikkelen. (uit lesgeven aan getraumatiseerde kinderen Coppens,Schneijderberg en Kregten.)

Waar moet je opletten als Gezinshuisouders:

  • Als je vaker ruzie maakt over de opvoeding dan ervoor. Ga dan met elkaar zitten waarover je ruzie maakt. En is er een kind direct bij betrokken!
  • Het kind de ene ouder meer betrekt in zijn/haar leven en begint te klagen over de andere ouder.
  • Biologische ouders met verhalen op de stoep staan wat het kind heeft verteld.
  • School vragen begint te stellen over je opvoeding en aangeeft dat het kind vaak klaagt.

Voorbeelden:

  • Een aantal keren hebben we conflicten met een school gehad. Eén van de kinderen heeft zo’n zielig verhaal opgehangen op school dat ze nooit nieuwe kleren kreeg van de gezinshuisouders. En dat we onze eigen kinderen zo voortrokken. Dat de juf , zonder ons er in te betrekken, het kind kleren heeft gegeven! Maar als de lkr. het verhaal van onze kant had gehoord dan was ze er achter gekomen dat het kind elk bezoek kleren kreeg van haar moeder!
  • Sommige kinderen gaan met busjes naar school. En ook de buschauffeur is een gewild persoon om je klachten neer te leggen. Want je bent zo zielig dat je nog geen mobiel mag hebben al ben je 10! En ja hoor de chauffeur heeft nog wel een mobiel en zo komen ze met een verhaal thuis dat ze een mobiel krijgen van de chauffeur. En zo ben je gauw de gebeten hond!
  • We zien het in het contact tussen kinderen en de gezinshuisouders en de biologische ouders. Wat een conflicten kunnen er ontstaan over: Kapper,douchen,persoonlijke verzorging en bedtijden. enz.
  • Ook met andere netwerken van het kind komt het geregeld voor dat het kind daar krijgt wat hij in het gezinshuis om opvoedkundige redenen niet krijgt. B.v. Nieuwe bal van gezinshuisouders gekregen. De bal trapt/maakt hij zelf kapot. De gezinshuisouders willen niet direct een nieuwe bal geven. Het kind weet wel binnen zijn netwerk een bal te regelen!

Gelukkig zijn we steeds meer bedreven in het omgaan met kinderen die getraumatiseerd zijn!  We zijn ons bewust van de complexe communicatie. Kinderen kunnen soms zo’n wolk van ‘communicatie’ waas om hun heen verzamelen dat we er nog steeds verbaasd naar staan te kijken. Maar door geduldige, gestructureerde en duidelijke communicatie met elkaar zie je stap voor stap vooruitgang. Al vraagt dat wel een lange adem.