Een pleidooi voor meer groen in de klas.

Als ik mijn lokaal rondkijk zie ik tafeltjes met daarop een bakje van het coöperatief leren. Een wandkast met daarop schriften en een kunstwerk. Bovenop de kast staat een verdwaald plastic bloempje. De wand bij mijn bureau is gevuld met een digibord en whiteboards. Op de vensterbank liggen wat spullen van de kinderen.  Ik moet denken aan mijn blog van vorige week. Hoe zet ik de natuur in tegen stress, trauma en hechtingsproblematiek bij kinderen.  Als groen zoveel invloed heeft op onze kinderen waarom doen we daar dan zo weinig mee? Als het zoveel beter is en zoveel meer plezier en resultaat geeft. Waarom laten we dan deze kans liggen?…

0 Reacties

Hoe zet ik de natuur in tegen stress,trauma en hechtingsproblematiek.

Vanmiddag was ik in de tuin aan het werk. Gelukkig waren de bladeren droog en ik pakte de bladblazer om eens lekker het blad uit onze tuin te halen. Ik moet zeggen dat het best veel werk is. We hebben een grote tuin met aardig wat bomen. Terwijl ik zo bezig was moest ik denken aan de kinderen in mijn huis. Hoe kan ik de natuurlijke omgeving van mijn huis inzetten tegen stress? Zou het mogelijk zijn om kinderen met een trauma en hechtingsproblematiek te helpen met mijn tuin? Wat is hier dan voor nodig? En kan ik dan mijn tuin nog anders inrichten zodat het optimaal gebruikt kan…

1 Reactie

De cognitieve driehoek en onze onzichtbare koffer in het gezinshuis.

Als gezinshuisvader en leerkracht zie ik vaak verschillend gedrag van kinderen. Kinderen met een trauma laten soms explosief negatief gedrag zien. Dit gedrag is het topje van de ijsberg en onder de oppervlakte zit nog veel meer. Uit ervaring weet ik dat het gedrag beïnvloed wordt door wat het kind in het verleden heeft meegemaakt. Ze dragen een onzichtbare koffer met zich mee met allemaal overtuigingen die ze opgedaan hebben in het contact met andere volwassenen. Deze overtuigingen bepalen hun gevoelens en dat heeft weer gevolgen voor hun gedrag. Als ik het kind wil bereiken zal ik met deze onzichtbare koffer aan het werk moeten. Om ze te helpen…

0 Reacties

Video interactie begeleiding in het gezinshuis.

Ingespannen kijken we naar het tv scherm. Beelden van het theemoment, in ons gezinshuis, komen voorbij. Dan zet ze de video opname stil en kijkt ons aan. Ik zucht een keer en blijf nog wat in gedachten zitten. "Weet je wat me opvalt” begin ik aarzelend. "Hij zit niet aan tafel zijn thee te drinken”. “Hij blijft maar wat op zijn voeten balanceren en het lijkt net of hij buiten de kring staat en eigenlijk er niet bij wil horen”. De  video band wordt een klein stukje terug gespoeld. De video interactie begeleider vraagt:’kijk nog eens en wat zie je wat hij doet?”. Ik kijk en dan valt mij…

0 Reacties

Triangulatie in je gezinshuis.

In ons gezinshuis kijken we als ouders elkaar regelmatig aan en vragen ons af: “Hoe zijn we nu weer in deze situatie beland?”. Dat we ruzie hebben als gezinshuisouders en we denken:”Hoe begon deze ruzie eigenlijk?”.  In de meeste gevallen gaat het over de communicatie tussen het kind en ons als gezinshuisouders. Wij chagrijnig op elkaar en op de hele situatie.  En de vraag blijft staan: ’Hoe heeft dit zo kunnen gebeuren?’ Totdat ik over Triangulatie las. Wat is Triangulatie? Triangulatie doet zich voor wanneer een relatie tussen twee mensen onder spanning komt te staan en degene die zich het ongemakkelijkst voelt een derde persoon inbrengt om zich gesteund te…

0 Reacties

Bouwen met constructiemateriaal (3).

In alle stilte en heel langzaam stuurt hij de auto over de weg. De blauwe politieauto tussen zijn duim en wijsvinger. Geconcentreerd kijkt hij vooruit. Dan neemt hij de bocht en staat hij stil bij het witte huis. Hij kijkt omhoog naar mij en zegt "De auto kan nergens onder staan!" "Hij heeft een garage nodig!" Een brede glimlach is er te zien op mijn gezicht. "Wow",  zeg ik, : Daar kun je wel eens gelijk in hebben. Nou, maak er maar één!"  Spelen dicht bij mij in de buurt We zitten met zijn tweeën aan tafel. Hij met de plaat met lego en het huis erop. Ik zit ernaast…

0 Reacties

Bouwen met constructiemateriaal (2).

Als een kind niet tot spelen komt is dat lastig. Wat laat je een kind dan doen? Een computerspel dat willen ze wel, maar hoe krijg je ze tot fantasie spel? Als je dat wilt bereiken moet je het eerst voordoen. Samen iets bouwen van lego of andere materialen. Thee drinken en taartjes bakken aan de rand van de zandbak. Of eindeloos hetzelfde puzzeltje maken. Spelen met je kind is zo belangrijk in de eerste jaren van hun leven. En om dat later in te halen vraagt veel van de opvoeder. Hoe oud ze ook zijn.  Aansluiten bij wat het kind kan. In het vorige artikel over spelen met Lego beschreef ik dat het kind wel iets bouwde maar snel klaar was.…

0 Reacties

Als bouwen met constructie materiaal niet lukt.

“Ga je nog wat doen? Of wil je daar de hele middag blijven zitten!”. Ik kijk hem aan. Hij zit al een tijdje met zijn theekopje in zijn handen wat naar de andere mensen in de woonkamer te kijken. ‘Weet niks’ zegt hij. ‘O, wat jammer’ zeg ik. Na een tijdje zegt hij opeens.”Ik wil wel met lego wat maken. Maar mag het wel met jouw lego!' Ik lach naar hem en knik. Hij loopt naar de serre en pakt wat dozen met lego uit de kast.  Maar binnen 10 minuten staat hij weer bij mij ‘klaar’. Ik kijk hem aan en zeg? ‘klaar? Maar wat heb je dan…

1 Reactie

Gastblog: Ik wil er wel, niet, helemaal niet, toch wel bijhoren.

Ik ben komen wonen in een huis met mensen die ik niet ken. Ze ruiken raar, ze zijn best aardig, maar doen heel anders dan ik ben gewend. Als ik iets lelijks doe, dan zeggen ze dat ze boos zijn, maar ze slaan niet en zeggen geen gemene dingen. Mijn moeder Zo ging dat bij ons thuis nooit. Als mijn moeder boos werd, zei ze altijd hele lelijke dingen of ik kreeg zomaar een knal tegen mijn hoofd. Dat vond ik toen niet leuk en dan ging ik mijn moeder nog meer jennen. En dan ging mijn moeder nog lelijkere dingen zeggen of nog harder slaan tot ik niets…

0 Reacties

Gastblog: Gebruik van huis met 4 kamers in je gezinshuis.

Als Gezinshuisvader heb ik geregeld te maken met boze pleegkinderen.  Een pleegkind is (terecht) vaak een boos kind. Er is hem al van alles overkomen. Het voelt zich verraden of in de steek gelaten en vaak ook waardeloos (niemand wil me hebben, ik word overal weg gestuurd dus ben ik een kind waar niemand van kan houden). Boosheid is een gezonde natuurlijke reactie. Maar wat als boosheid overgaat naar hevige woede-uitbarstingen?  En wat doe je als deze woede-uitbarstingen zich 2 a 3 keer per dag manifesteren?  Huis met 4 kamers Rik (niet zijn echte naam) is zo'n kind waarbij ik even niet meer wist hoe ik hem kon helpen. Hij…

0 Reacties

Einde van de inhoud

Geen pagina's meer om te laden