Leerkracht zijn is elke dag opnieuw met genade kijken.

400+ leerkrachten zijn je voorgegaan.

pedagogisch sensitief werken

Traumasensitief werken en pedagogisch sensitief werken lijken op elkaar, maar zijn er verschillen?

🌿 Pedagogisch sensitief werken

Dit gaat over het algemeen sensitief reageren op kinderen, ongeacht of ze trauma hebben meegemaakt. Je speelt in op hun behoeften en emoties en zorgt voor een veilige, warme omgeving.

Kernpunten:
✅ Emotioneel afstemmen: het kind voelen en begrijpen.
✅ Veiligheid en structuur bieden.
✅ Begripvolle communicatie en ondersteuning.
✅ Positieve relaties opbouwen.

Voorbeeld: Een kind voelt zich onzeker bij een moeilijke opdracht. Een sensitieve leerkracht merkt dit op, stelt het kind gerust en biedt ondersteuning zonder druk.


⚡ Traumasensitief werken

Dit gaat een stap verder. Hier richt je je specifiek op kinderen met (chronische) stress of trauma. Je begrijpt hoe trauma het brein beïnvloedt en reageert hier bewust op.

Kernpunten:
🔹 Veiligheid als basis → Trauma maakt dat kinderen zich snel onveilig voelen. Jij werkt aan voorspelbaarheid en vertrouwen.
🔹 Gedrag anders interpreteren → Je ziet moeilijk gedrag als een stressrespons, niet als onwil.
🔹 Co-regulatie → Je helpt het kind om emoties te reguleren door rust en stabiliteit te bieden.
🔹 Triggers herkennen → Je begrijpt dat een kind soms onverwacht heftig reageert en weet hoe je hiermee omgaat.

Voorbeeld: Een leerling reageert boos en gooit zijn boek op de grond als hij een fout maakt. Een traumasensitieve leerkracht ziet dit als een stressreactie en reageert kalm, zonder straffen, en helpt het kind zichzelf te reguleren.


🚀 Belangrijkste verschil

🔹 Pedagogisch sensitief werken = reageren op álle kinderen met aandacht en begrip.
🔹 Traumasensitief werken = begrijpen hoe trauma en stress gedrag beïnvloeden en hier gericht op inspelen.

Oftewel: Alle traumasensitieve leerkrachten zijn pedagogisch sensitief, maar niet alle pedagogisch sensitieve leerkrachten zijn traumasensitief.

Juist door in deze weken wat losser met routines om te gaan, ontstaat er ruimte voor verbinding. Je laat zien: ik zie jou, ook als je het moeilijk hebt. Je biedt eigenaarschap. Minder strijd. Meer samen.
Soms lees je iets dat blijft hangen. Zo las ik onlangs een stuk over Benedictus, de man die de beroemde kloosterregel schreef. Hij schreef daarin over ritme — over het belang van een gezonde maat in je dag, afgestemd op het innerlijke ritme van je ziel. En eerlijk: het raakte me. Want als iets in het onderwijs vaak onder druk staat, dan is het wel ritme. Alles moet snel, efficiënt, productief. Maar waar blijft de rust? De adem? Het gevoel van thuiskomen in je dag?
Sensitief reageren begint dus niet bij de ander. Het begint bij jezelf. Bij herkennen wat er in jou gebeurt. Wat je lijf je vertelt. Welke herinnering je stress aanwakkert.