Hoeveel verschil zou dat maken voor een kind?

Vandaag gaf ik samen met Tamarinde Brouwers een training voor het Het LOCK over traumasensitief onderwijs aan de pedagogisch medewerkers van IKC de Brink. Aan de andere kant van de muur volgden de leerkrachten hun eigen training. (gegeven door Bart Heeling en Wendela Weel)

En terwijl ik daar stond, drong een inzicht tot me door.

💡 We werken allemaal met dezelfde kinderen, maar hoe goed kennen we eigenlijk elkaars werk?

Wat een mooie groep mensen stond daar voor me. Pedagogisch medewerkers met een groot hart voor het jonge kind, van babygroepen tot BSO. Jarenlange ervaring in het verzorgen van baby’s, peuters en kleuters. En later? Dan komen diezelfde kinderen bij mij in de klas.

Toch merkte ik dat ik mezelf moest afvragen:

👉 Hoe vaak heb ik écht contact met de BSO over mijn leerlingen?

👉 Weet ik hoe zij een kind begeleiden? Hoe zij omgaan met sociaal-emotionele ontwikkeling?

👉 Weten zij waar ik in de klas aan werk en hoe ze dat kunnen ondersteunen?

Tijdens de training hoorde ik een pedagogisch medewerker iets zeggen dat me raakte:

“Soms voelt het alsof ons werk niet wordt gewaardeerd door ouders en andere professionals. Terwijl die eerste 1000 dagen zó belangrijk zijn.”

Ze heeft gelijk. En het zette me aan het denken.

Laten we eerlijk zijn: samenwerken kost tijd. Het is niet altijd makkelijk. Maar stel je eens voor…

✅ Een kleuter loopt de klas binnen en voelt zich direct gezien, omdat de leerkracht precies weet hoe hij of zij de afgelopen vier jaar is begeleid.

✅ Pedagogisch medewerkers en leerkrachten wisselen kennis uit en gebruiken dezelfde sociaal-emotionele aanpak.

✅ We lopen vaker bij elkaar binnen, stellen vragen en leren van elkaars expertise.

Hoeveel verschil zou dat maken voor een kind?

Dus mijn vraag aan jou:

🔹 Hoe ervaar jij de samenwerking tussen onderwijs en opvang?

🔹 Wat kunnen we doen om dichter bij elkaar te komen?

Ik ben benieuwd naar je reactie! 👇