Een kopje koffie.

Een kopje koffie Zeven jaar geleden zette ik mijn huis open voor uithuisgeplaatste kinderen. Met armen wijd open zou ik ze een fijn thuis bieden. Ik legde de lat niet te hoog. Ik wilde er voor ze zijn met een kopje thee en een arm om hun schouder. Ik maakte tijd en ruimte voor kinderen die niet meer bij hun eigen familie kunnen wonen. Kinderen die zoveel moeten missen, wat voor mij en mijn familie zo vanzelfsprekend is. Na ruim zeven jaar zorgen ben ik erachter dat het niet meevalt. Deze kinderen hebben moeite met relatie en verbinding, daardoor is gezellig een kopje theedrinken al haast onmogelijk. Voor relatie…

0 Reacties

Gastblog: Ik wil er wel, niet, helemaal niet, toch wel bijhoren.

Ik ben komen wonen in een huis met mensen die ik niet ken. Ze ruiken raar, ze zijn best aardig, maar doen heel anders dan ik ben gewend. Als ik iets lelijks doe, dan zeggen ze dat ze boos zijn, maar ze slaan niet en zeggen geen gemene dingen. Mijn moeder Zo ging dat bij ons thuis nooit. Als mijn moeder boos werd, zei ze altijd hele lelijke dingen of ik kreeg zomaar een knal tegen mijn hoofd. Dat vond ik toen niet leuk en dan ging ik mijn moeder nog meer jennen. En dan ging mijn moeder nog lelijkere dingen zeggen of nog harder slaan tot ik niets…

0 Reacties

Gastblog: Gebruik van huis met 4 kamers in je gezinshuis.

Als Gezinshuisvader heb ik geregeld te maken met boze pleegkinderen.  Een pleegkind is (terecht) vaak een boos kind. Er is hem al van alles overkomen. Het voelt zich verraden of in de steek gelaten en vaak ook waardeloos (niemand wil me hebben, ik word overal weg gestuurd dus ben ik een kind waar niemand van kan houden). Boosheid is een gezonde natuurlijke reactie. Maar wat als boosheid overgaat naar hevige woede-uitbarstingen?  En wat doe je als deze woede-uitbarstingen zich 2 a 3 keer per dag manifesteren?  Huis met 4 kamers Rik (niet zijn echte naam) is zo'n kind waarbij ik even niet meer wist hoe ik hem kon helpen. Hij…

0 Reacties

Gastblog: Door de ogen van een 4-jarig gezinshuiskind

Daar zit ik dan, in de auto van een wildvreemde mevrouw. Volgens haar ga ik ergens anders wonen en mag ik daarom mijn speelgoed meenemen. Wel leuk dat ik zomaar mijn speelgoed mee mag nemen. Maar ergens anders wonen... dat vind ik wel spannend. Ik kom bij een groot huis. Er staat een grote meneer op mij te wachten. Mijn mama is er ook met de auto en zegt dat ik hier al een mooie kamer heb. Ze laat mij mijn kamer zien. Ik ren het hele huis door om te kijken wat er allemaal te spelen valt. Sjonge, wat spannend zeg!Mijn kamer ziet er heel anders uit dan…

0 Reacties

Gastblog: Waarom jij 2 mama’s hebt…..

’Weet je nog dat ik schreef over de geur van gewenning ? Ik streek een bloesje en daarbij kwam er een bijzondere geur naar voren. Laatst moest ik weer denken aan dit verhaal en wat jou mama laatst zei. Je moeder stond, samen met mij in de keuken, jij had van haar nieuwe kleren gekregen. En deze kleren had jij net aangepast. Wat was je hier blij mee! Wat super fijn dat je moeder jou nieuwe kleren kan geven! Wij weten dat dit niet vanzelfsprekend is voor elke moeder. Je kreeg een nieuwe blouse van je mama en wat was jij er blij mee! Het mooie was dat je moeder…

1 Reactie

Gastblog: De geur van gewenning….

Gedachteloos ben ik aan het strijken. Een grote stapel was met bloesjes van mijn man en gezinshuiskinderen. Dan ligt daar opeens een bloesje… geen idee van wie het bloesje eigenlijk is. Ik kan er geen gezicht bij denken. Want ik heb jou nog nooit gezien. Langzaam gaat de stoom omhoog, de geur komt mij tegemoet. Mm… ik ruik… haal mijn neus op… pak het bloesje vast en wil het weer in de wasmand gooien.Dan stop ik toch. Nogmaals kijk ik naar het bloesje, ruik ik aan het bloesje en bedenk me opeens van wie ik het bloesje heb gekregen. Je moeder gaf het mij, ze zei erbij; ‘kijk maar…

0 Reacties

Gastblog: Een half jaar Gezinshuisvader.

Figuur 1 Ons gezinshuis Deze week ben ik een half jaar gezinshuisvader. Eigenlijk nog maar pas, maar wat is er al een hoop gebeurd in dat eerste half jaar. Gezinshuisvader, het heeft een lange aanloop gehad. Voordat het zover is, is er al een heel proces aan vooraf gegaan. Mijn vrouw had een leuke baan in de gehandicaptenzorg, was gespecialiseerd in autisme. Juist bij die groep mensen is het zo dat veel verschillende gezichten onrust geeft. En laat deeltijd en flexkrachten nou veel voorkomen in de zorg. Best lastig. Ook thuis was het iedere maand puzzelen, want kinderdagverblijven die in kunnen spelen op de wisselende roosters in de zorg…

0 Reacties

Gastblog: Tranen, je laat ze omdat ze komen!

Tranen, je laat ze omdat ze komen. Soms plotseling soms al lang verwacht. Maar hoe kom je bij de tranen van je gezinshuiskinderen? Zien ze je tranen van vreugde en verdriet? Hoe kijk jij naar tranen? Ook als ze niet verschijnen op hun wangen, maar mogelijk wel in hun hart?  Als medewerker vanuit het CJG mocht ik het afgelopen jaar 2 pleegkinderen begeleiden. Eind juni vorig jaar overleed hun biologische moeder. De moeder die de eerste jaren voor hen mocht zorgen. Maar helaas hen ook heeft moeten laten gaan. Beide jongens heel verschillend in hun verdriet en hoe zij hiermee omgaan. De ene blijft zijn pleegmoeder bij de voornaam…

1 Reactie

Einde van de inhoud

Geen pagina's meer om te laden